سه شنبه , ۳۰ مرداد ۱۳۹۷
خانه / آموزش / علی‌اکبر میرزابابایی، یکی از پیشکسوتان و بزرگان صنعت حفاظت و ایمنی در ایران
photo_2018-01-15_11-37-19

علی‌اکبر میرزابابایی، یکی از پیشکسوتان و بزرگان صنعت حفاظت و ایمنی در ایران

تولید نیازمند حمایت است

از کی و چگونه وارد این صنعت شده‌اید؟

من سال ۱۳۵۰ از دانشگاه پلی‌تکنیک و در رشته الکترونیک‌ فارغ التحصیل شدم، در سال ۱۳۵۶ نیز کارشناسی ارشد خود را در رشته اتوماسیون از آمریکا گرفتم. در آمریکا هم درس می‌خواندم و هم کار می‌کردم تا اینکه سال ۱۳۶۰ به ایران باز گشتم. همچنین از سال۱۳۵۰ هم در ذوب آهن اصفهان نصب دوربین و سیستم‌های نظارت تصویری را به منظور کنترل کوره بلند، گندله‌سازی و… آغاز کردیم.
استارت کار شما در صنعت حفاظت و ایمنی از چه سالی زده شد؟
در واقع آشنایی من با سیستم‌های حفاظتی و امنیتی از سال ۱۳۵۰ از ذوب آهن شروع شد. پس از آن به تهران آمدم و با صنایع شرکت مخابرات و پس از آن نیز با صنایع الکترونیک ایران در بخش تحقیقات و توسعه که مربوط به حفاظت و ایمنی بود همکاری داشتم. در سال ۱۳۶۰ نیز پس از بازگشت به ایران مدیر بخش تحقیقات و توسعه صنعت سیستم‌های ایمنی و حفاظتی شدم و تحقیقات خود را برای تولید ابزاری از این دست (دتکتورهای اعلام حریق، دوربین‌های مدار بسته و اکسس کنترل) آغاز کردم. متاسفانه علی‌رغم تلاش‌های فراوان نتوانستیم به تولید برسیم، با وجود آن کپی‌سازی خوبی کردیم. در حوزه‌های نظامی نیز در بخش‌های حفاظتی و امنیتی در زمان جنگ اقدامات شایان توجهی انجام داده‌ایم.
شرایط جامعه در آن زمان برای پذیرش این صنعت نو به چه صورت بوده است؟
در آن زمان قوانین خاصی در بخش‌های حفاظتی و امنیتی بر کشور ما حاکم نبود و هیچ اجباری برای استفاده جامعه از سیستم‌های حفاظتی و امنیتی وجود نداشت. اگر دقت کنید ساختمان‌هایی که برای قبل انقلاب است اصلا سیستم‌های اعلام و اطفای حریق ندارد. در آن زمان تنها مکان‌های دولتی و یا مکان‌هایی که از اهمیت بسیار ویژه‌ای برخوردار بودند مانند موزه فرش سیستم‌های اعلام حریق و یا سیستم‌های امنیتی داشتند. بنابراین بخش خصوصی و مردم هیچ استقبالی از سیستم های ایمنی نمی‌کردند.
دلیل عدم استقبال بخش خصوصی و مردم از سیستم‌های ایمنی را چه می‌دانید؟
مشکلاتی که در حال حاضر جامعه با آن روبه رو است در آن زمان وجود نداشت. ساختمان‌ها خیلی بلند نبودند و آتش‌سوزی‌ها نیز به این صورت نبودند. همچنین امنیت نیز به این شکل و شمایل در مخاطره نبود و ناهنجاری‌ها نیز به این شکل امروزی وجود نداشت. بنابراین جا انداختن سیستم‌های حفاظتی و امنیتی بسیار مشکل بود. در واقع بیشتر از سوی واحدهای دولتی و نظامی از این سیستم‌ها استقبال می‌شد.
به عنوان فردی که از ابتدا قد کشیدن صنعت حفاظت و امنیت را نظاره کرده‌اید روند رشد این صنعت را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
در آن زمان متقاضی به این معنا که در حال حاضر وجود دارد نبود. در نظر داشته باشید که ابتدا باید زمینه استفاده هر کالایی ایجاد شود. به مرور، با گذشت زمان و افزایش جمعیت و همچنین افزایش ناهنجاری‌ها متقاضی نیز زیاد شده است. همچنین در ابتدا به این دلیل که کالای زیادی از دیگر کشورها وجود نداشت کار راحت‌تر بود، در آن زمان تنها کالاهای انگلیسی، آمریکایی و آلمانی در کشور موجود بود و حتی کالا از کشورهای آسیای میانه و خاور دور نیز به چشم نمی‌خورد. با وجود آنکه اوایل کار، بازار تولید را می‌طلبید؛ متاسفانه تولید در کشور ما شکل نگرفت و جامعه ما در حال حاضر پذیرای تولید داخل نیست.
چرا تولید در صنعت حفاظت و ایمنی در کشور ما جان نگرفت؟
متاسفانه ما تنها مصرف کننده خوبی هستیم. حتی اگر تولید هم انجام شود نمی‌توانیم از آن نگهداری کنیم، چراکه تولید نیازمند حمایت است. تولید چه در بخش نرم‌افزار و چه در بخش سخت‌افزار باید ادامه‌دار باشد. اما متاسفانه این یکی از خلاهایی است که در جامعه ما حس می‌شود و کارها پس از انجام رها می‌شوند و به ادامه آن توجهی نمی‌شود. ‌باز با این وجود به اینکه ما در این بخش خیلی قوی عمل نکرده‌ایم نمی‌توان خرده گرفت. بسیاری از کشورها هستند که محورهای تولیدی خود را به دیگر صنایع معطوف کردند و این امر که کشورهای دنیا به یکدیگر وابسته هستند گریز ناپزیر است. اما مسایلی مانند تحریم‌ها نیز موجب شد که ما آنگونه که باید، حتی مصرف‌کننده خوبی در این زمینه نباشیم و در پاره‌ای از موارد شاهد ورود کالاهی بی‌کیفیت به بازار کشور هستیم.
برای کسانیکه می خواهند وارد این صنف شوند آینده را چگونه می‌بینید؟
دید خوبی به آینده دارم و دوستان را برای ورود به این صنف تشویق می‌کنم. متاسفانه بعضا شاهد هستیم که سایر سیستم‌ها کار خود را به خوبی انجام نمی‌دهند و به این دلیل حوادث ناگواری روی می‌دهد، در اینجا نقش سیستم‌های حفاظتی و امنیتی پر رنگ‌تر می‌شود و اگر ما در این صنف به خوبی کار کنیم می‌توانیم درصد امنیت را بالا ببریم.
حرف آخر…
امیدوارم جوانان ما یاد بگیرند که سیستم درست را انتخاب کنند. بخش حفاظت و امنیت در هر پروژه‌ای انتهای کار است، می‌توان به کار بقیه سیستم‌ها شک کرد، اما در نهایت کار به حفاظت و امنیت سپرده می‌شود؛ بنابراین باید در نهایت درستی انجام شود. ما باید از سیستم‌های قابل اعتماد استفاده کنیم و این سیستم‌ها باید استانداردهای لازم را داشته باشند. متاسفانه به دلیل مشکلات مالی کمی پروژه‌های ما دچار نقص شده است. با وجود آن توصیه می‌کنم عزیزانی که در رشته‌هایی مشابه رشته من تحصیل می‌کنند ترسی به دل خود راه ندهند و با قدرت به جلو گام بردارند. مطمینا دوستان به راحتی می‌توانند سیستم‌ها را در دست بگیرند. امیدوارم به سمت و سویی پیش برویم که بتوانیم تولید را شکل دهیم و حداقل در رده کشورهایی مانند مالزی قرار بگیریم.

پیشنهاد برای مطالعه:

thumbnail (2)

نظم ضامن بقا و پیشرفت صنعت حفاظت و ایمنی است

محمد زارعی، یکی از پیشکسوتان صنعت حفاظت و ایمنی   فعالیت خود چگونه و در …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *