دوشنبه , ۱ مرداد ۱۳۹۷
خانه / مقالات / مقالات نظارت تصویری / فن‌آوری دوربین‌های تحت شبکه ضدانفجار (قسمت دوم)
maxresdefault

فن‌آوری دوربین‌های تحت شبکه ضدانفجار (قسمت دوم)

دوربین‌های تحت شبکه ضد انفجار تصاویر با کیفیت بالا و امکانات منعطف برای اتصال به سیستم‌های دیگر را برای محیط‌های پرخطر فراهم می‌کنند. پردازش، جریان تصاویر مطلوب و رزولوشون بالا باعث ایجاد تصاویر با کیفیتی می‌شود که به ندرت در دوربین‌های تحت شبکه‌ ضد انفجار قبلی دیده شده است. با توجه به اینکه این دوربین‌ها در بسیاری از مناطق حساس و زیرساخت‌های حیاتی نظیر سکوهای نفتی، پالایشگاه‌ها، نیروگاه‌ها و … کاربردی هستند، در قسمت اول این مقاله به کاربرد این نوع دوربین‌ها در صنایع مختلف  و دلایل استفاده از آنها در صنایع مختلف پرداختیم. در این قسمت بصورت متمرکزتر بحث انفجار و محافظت در برابر انفجار مطرح شده است.

________________________________________________________________________________________

مبانی انفجار

همانطور که می‌دانید انفجار، فرایند سریعی است که انرژی آزاد می‌کند و یک موج مهیب ایجاد می‌کند. برای اینکه انفجار رخ دهد، سه جزء اصلی باید وجود داشته باشد. این سه جزء عبارتند از:

  • سوخت
  • اکسید کننده
  • انرژی

اگر یک یا چند مورد از این مولفه‌ها حذف شود، هیچ انفجاری رخ نخواهد داد. سوخت با انواع مختلفی از اکسیدکننده‌ها ترکیب می‌شود. معمولا هوا به عنوان اکسیدکننده اصلی عمل می‌کند. در این شرایط یک فضای قابل انفجار ایجاد می‌شود. فضای قابل انفجار به عنوان ترکیبی از اکسیدکننده با ماده قابل اشتعال به شکل گاز، بخار، رطوبت یا غبار تحت شرایط مساعد تعریف می‌شود. انرژی الکتریکی یا حرارتی برای ایجاد جرقه در ترکیب نیاز خواهد بود. پس از آن احتراق به کل ترکیب گسترش پیدا می‌کند. منبع احتراق ممکن است رعد و برق، شعله‌های باز، تاثیرات مکانیکی، جرقه ناشی از اصطحکاک، جرقه الکتریکی، تابش، تخلیه الکترواستاتیک، دمای بالای سطح یا امواج شوک باشد. ناحیه‌ای که در آن خطر انفجار وجود داشته باشد را منطقه پرخطر می‌نامند.

12

سه مولفه اصلی که باید برای ایجاد انفجار وجود داشته باشد.

 گرد و غبار قابل احتراق

یک ماده تنها می‌تواند از رو (سطح) شروع به سوختن کند در واقع محلی که می‌تواند با اکسیژن واکنش نشان دهد. گرد و غبار نسبت به جرم خود سطح بزرگی دارد که باعث می‌شود ماده قابل اشتعالی که به صورت گرد و غبار در آمده شدت احتراق بیشتری از حالتی داشته باشد که به صورت یک توده فشرده است. زغال سنگ، خاک اره، گرد و غبار آلومینیوم، شکر و آرد نمونه‌هایی از گرد و غبار  قابل احتراق هستند.

 مناطق پرخطر

همانطور که قبلا نیز اشاره کردیم یک منطقه پرخطر جایی است که در آن مایع، بخار، گاز یا گرد وغبار قابل احتراق و اشتعال وجود دارد و امکان آتش‌سوزی و انفجار در آن بالاست. چنین نواحی شامل پالایشگاه‌های نفت، چاه‌ها و کارخانه‌های فرآوری، خطوط لوله گاز، ایستگاه‌های سوخت‌گیری هواپیما و خودرو است اما در اتاق عمل بیمارستان، نیروگاه‌های مختلف، نجاری‌ها و مکان‌هایی که غلات در آن ذخیره‌سازی و نگهداری می‌شود (سیلوها) نیز امکان انفجار و اشتعال وجود خواهد داشت. سایر نام‌هایی که برای منطقه پرخطر به کار می‌رود عبارت است مناطق Ex، مناطق دارای دسته‌بندی، مناطق قابل انفجار معروف به HAZLOC است.

 نواحی امن

دوربین‌های ضد انفجار برای استفاده در مناطق پرخطر طراحی شده‌اند. مناطقی که در آن هیچ خطری وجود ندارد را منطقه امن می‌نامند. در مناطق امن، دوربین‌های معمولی را می‌توان مورد استفاده قرار داد. در منطقه امن، سایر محصولات شبکه همچون کنترل دسترسی فیزیکی و صوت شبکه را نیز می‌توان مورد استفاده قرار داد.

 مفاهیم محافظت از انفجار

تجهیزاتی که در منطقه پرخطر مورد استفاده قرار می‌گیرد باید به صورت ضد انفجار طراحی شده باشد. سه اصل برای محافظت از انفجار وجود دارد.

  1. پیشگیری
  2. جداسازی
  3. مهار

زمانی که از گزینه پیشگیری استفاده می‌شود، انرژی حرارتی و الکتریکی چه در شرایط طبیعی و چه در صورت خرابی سیستم باید کمتر از میزانی باشد که باعث انفجار شود. تجهیزاتی که ذاتا خطری ایجاد نمی‌کنند در این گروه قرار می‌گیرند. زمانی که گزینه جداسازی مورد استفاده قرار می‌گیرد، بخش‌های الکتریکی یا سطوح داغ به صورت فیزیکی از فضای قابل انفجار جدا می‌شوند. جداسازی را می‌توان با کمک تکنیک‌های مختلفی همچون تحت فشار قرار دادن و ایجاد محفظه اختصاصی انجام داد. مهار بدین معنی است که اگر انفجاری در مکان رخ داد، بتوان آن را در یک محدوده تعیین شده محبوس کرد و از رشد و گسترش آن به نواحی دیگر جلوگیری نمود. محفظه‌های ضد انفجار و ضد حریق از این مفهوم بهره می‌برند.

 استانداردهای صنعتی و گواهینامه‌ها

استانداردهای مختلف صنعتی در نقاط مختلف جهان برای تجهیزات ضد انفجار اعمال می‌شود. این گزینه در شکل زیر به خوبی نمایش داده می‌شود. همه استانداردهای موجود بدین منظور در نظر گرفته شده که تجهیزات تحت شرایط جوی معمولی و طبیعی نگه دارند. به عنوان مثال فشار هوا ۰٫۸ تا ۱٫۱ بار، سطح اکسیژن طبیعی ۲۱ درصد و دمای  طبیعی  ۲۰- درجه سانتیگراد تا ۴۰ درجه سانتیگراد باشد.

13

توزیع جغرافیایی گواهینامه‌های مختلف

 سیستم ATEX

در اتحادیه اروپا، تجهیزات باید مطابق با استانداردها و الزامات اساسی اتحادیه اروپا  Eu directive 94/9/EC (که با EU 2014 بعد از ۲۰ آپریل ۲۱۰۶ جایگزین شده است.) همخوانی داشته باشند. این استانداردها با عنوان دستورالعمل ATEX شناخته شده است. دستورالعمل ATEX در برگیرنده دو دستورالعمل اتحادیه اروپاست که  نحوه کار و محیط کاری تجهیزات در فضای قابل انفجار را توضیح می‌دهد. دستورالعمل ATEX بین‌المللی‌ترین استاندارد در دنیاست.

 زون

مناطق پرخطر را به زون‌ها تقسیم‌بندی می‌کنند. زون، احتمالاتی را تعریف می‌کند که در آن ماده پرخطر با غلظت قابل اشتعال در فضای احاطه شده وجود دارد. برای گازها ناحیه صفر ناحیه‌ای است که در آن ترکیب قابل انفجار گاز- هوا به طور مداوم یا به صورت مکرر وجود دارد یا به صورت طولانی مدت وجود خواهد داشت.

ناحیه یک ناحیه‌ای است که ترکیب قابل انفجار گاز-هوا به مدت کوتاهی در طول عملیات طبیعی وجود دارد. در ناحیه دو، ترکیب قابل انفجار گاز- هوا وجود نخواهد داشت. حتی اگر در این ناحیه چنین ترکیبی دیده شود، مدت حضور آن بسیار کم و در کوتاه مدت است، یعنی در شرایط غیرعادی ممکن است اتفاق بیفتد. در خصوص گرد و غبارهای قابل انفجار، نواحی معادل گازها، نواحی ۲۰، ۲۱ و ۲۲ هستند که برای ذرات جامد استفاده می‌شوند. زون یک یا دو (۲۱ و ۲۲) رایج‌ترین طبقه‌بندی محسوب می‌شوند. این در حالیست که ناحیه صفر( یا ۲۰ برای گرد وغبار) به مناطق کوچک و غیرقابل دسترس محدود می‌شود و یا داخل تجهیزات.

 انواع حفاظت

تجهیزات الکتریکی که در نواحی پرخطر به کار می‌رود را می‌توان به روش‌های مختلف از انفجار محافظت کرد. جدول ۱ انواع مختلف حفاظت، روش استفاده از آنها و زون‌هایی که استفاده می‌شوند را بیان می‌کند.

جدول۱: انواع حفاظت

زون نوع حفاظت تعاریف
۱٫۲ محفظه ضد حریق

Ex d

۱٫۲ ایمنی افزایش یافته

Ex e

۰٫۱٫۲ به طور ذاتی ایمن

Ex ia

۱٫۲ به طور ذاتی ایمن

Ex ib

۲ غوطه‌ور در روغن

Ex o

۱٫۲ اجزاء تحت فشار

Ex p

۲ پر شده با پودر (شن)

Ex q

۱٫۲ کپسوله کردن

Ex m

۲ استفاده از مدارهایی که امکان بروز جرقه در آن کمتر است یا وجود ندارد.

Ex n ir Ex N

تجهیزاتی که گواهینامه استفاده در زون صفر را دارند، در صورتی که دو خرابی غیر مرتبط در آن رخ دهد نباید جرقه تولید کنند. تجهیزاتی که گواهینامه استفاده در زون یک را دارند، نباید در صورت یک خرابی جرقه تولید کنند یا باید به گونه‌ای طراحی شده باشند که مخلوط گاز قابل انفجار به منبع جرقه دسترسی نداشته باشد. انفجار درونی باید توسط یک کاور ثانویه از گاز قابل اشتعال جدا شده باشد. منبع جرقه‌ایی نباید وجود داشته باشد و به طور مداوم باید بررسی شود که در صورت خرابی دستگاه جرقه ایجاد شود. تجهیزاتی که گواهی استفاده در زون دو را دارند نیز نباید در حالت کار عادی جرقه‌ای تولید کنند.

ادامه دارد…

دوربین‌های تحت شبکه ضد انفجار تصاویر با کیفیت بالا و امکانات منعطف برای اتصال به سیستم‌های دیگر را برای محیط‌های پرخطر فراهم می‌کنند. پردازش، جریان تصاویر مطلوب و رزولوشون بالا باعث ایجاد تصاویر با کیفیتی می‌شود که به ندرت در دوربین‌های تحت شبکه‌ ضد انفجار قبلی دیده شده است. با توجه به اینکه این دوربین‌ها در بسیاری از مناطق حساس و زیرساخت‌های حیاتی نظیر سکوهای نفتی، پالایشگاه‌ها، نیروگاه‌ها و ... کاربردی هستند، در قسمت اول این مقاله به کاربرد این نوع دوربین‌ها در صنایع مختلف  و دلایل استفاده از آنها در صنایع مختلف پرداختیم. در این قسمت بصورت متمرکزتر بحث…

User Rating: 4.63 ( 2 votes)

پیشنهاد برای مطالعه:

airportCheckIn

معرفی برترین نرم‌افزار‌های مدیریت تصویری باز

مترجم: سارا ایزدیار امروزه در بازار نظارت تصویری شاهد سیستم­های مدیریت تصویر[۱] زیادی هستیم. برخی …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *