دوشنبه , ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷
خانه / مقالات / معرفی پروژه / فرهاد زواره‌ای، مدیرعامل شرکت آژیرسازان و از پیشکسوتان و بزرگان صنعت حفاظت و ایمنی در ایران
photo_2017-12-16_14-31-55

فرهاد زواره‌ای، مدیرعامل شرکت آژیرسازان و از پیشکسوتان و بزرگان صنعت حفاظت و ایمنی در ایران

بدون پشتوانه مالی و دانش فنی نمی‌توان در این صنعت نتیجه قابل قبولی گرفت
وضعیت صنعت حفاظت و ایمنی در زمان ورود شما به این صنعت در ایران چگونه بود؟
پیش از انقلاب تنها سه شرکت خارجی در صنعت حفاظت و ایمنی فعالیت می‌کردند: کمپانی انگلیسی چاب که متولی دزدگیر برای بانک‌ها بود، کمپانی سوئیسی سکیوریتی هاوس که وظیفه حفاظت از گالری‌های معروف طلا فروشی بر عهده آن بود و دیگری کمپانی گروپ فور که در زمینه حفاظت و امنیت در خانه‌های ویلایی فعالیت می کرد. پس از انقلاب و قطع فعالیت این شرکت‌ها در ایران، برخی از کسانیکه در این کمپانی‌ها کار می‌کردند فعالیت خود را به صورت کاملا غیرتخصصی تنها در زمینه دزدگیر ( نه دوربین) آغاز کردند و در نظر داشته باشید که تعداد این عزیزان فراتر از انگشتان دست نبود.
زمانی که شروع به کار کردید قطعا کار به این گستردگی نبوده است، شرایط جامعه برای پذیرش این صنعت در آن زمان به چه صورت بوده است؟
تقریبا بیش‌ از ۹۰ درصد جامعه نسبت به دوربین هیچ آگاهی نداشتند و آن ده درصد مابقی نیزبه ضرورت شغل خود با این صنعت آشنایی داشتند، دوربین‌ها در آن زمان به هیچ عنوان شباهتی با دوربین‌های امروزی نداشتند و وقتی آن را روشن می کردید مانند تلویزیون‌های قدیمی که باید لامپ تصویرشان گرم می شد چیزی حدود ۵ دقیقه زمان برای روشن شدن نیاز داشتند. فرهنگ جامعه به گونه‌ای بود که مردم هیچ ذهنیتی نسبت به این صنعت نداشتند و باید شما همه چیز را از نزدیک به آن‌ها نشان می دادید تا متوجه اصل قضیه شوند.
از چه زمانی فعالیت خود را در این صنعت آغاز کردید؟
من در سال ۱۳۵۹ فعالیت خود را در این زمینه آغاز کردم. در واقع من اولین کسی هستم که دزدگیر ریموتی و قفل مرکزی را وارد ایران کردم. در سفری که در آن زمان به سنگاپور داشتم موبایل و دزدگیر ریموتی توجه مرا به خود جلب کرد و پس از آن تعدادی دزدگیر وارد ایران کردم و در روزنامه کیهان برای فروش آگهی کردم. متاسفانه به دلیل عدم آگاهی جامعه با مشکلات فراوانی روبه‌رو و حتی به کفر گویی متهم شدم. در زمان جنگ نیز با کمک تعاونی زندانیان و زندانیانی که قادر به فعالیت بودند آژیر تولید می کردیم.
چگونه وارد این صنف و صنعت شدید؟
خاندان زواره‌ای معمولا در زمینه حقوق (قضاوت و وکالت) فعالیت می‌کنند و من نیز دانشجوی حقوق دانشگاه شهید بهشتی بودم تا اینکه انقلاب فرهنگی شد و تمامی دانشگاه‌ها به مدت سه سال تعطیل شد. دایی بنده وارد کننده تجهیزات برق صنعتی، تجهیزات برق فشار قوی و نیروگاهی بودند و از این طریق وارد دنیای برق و الکترونیک شدم. الکترونیک را از طریق آموزشگاه فراگرفتم و وارد دانشگاه آزاد شدم و مدیریت نیز خواندم. در طول سال‌های ۵۹، ۶۰ و ۶۱ فروشگاه و یا خانه‌ای در مناطق ۱، ۲، ۳، ۴ و ۶ نبود که من برای ارائه محصول به آنجا سر نزده باشم و تقریبا همه مرا در این مناطق می‌شناختند.
اولین‌ها همیشه با مشکلاتی روبه رو هستند، با وجود آن کسانیکه در حال حاضر نیز وارد این حوزه می شوند با مشکلاتی روبه رو هستند، به عنوان مثال برخی معتقدند آن‌قدر دست زیاد شده است که نمی‌توان آنگونه که باید و شاید کار کرد، شرایط کنونی صنف را برای تازه‌واردها چگونه ارزیابی می‌کنید؟
ما در اینجا با دو نگاه روبه رو هستیم: ۱- نگاه صنعت، ۲- نگاه بازار کسب و کار و اگر بخواهیم این دو نگاه را در کنار یکدیگر قرار دهیم دچار تناقض می‌شویم. متاسفانه بازار کسب و کار در حال حاضر رونمای بسیار خوبی را به ما ارائه نمی دهد، یعنی اینکه برای شروع در این صنعت توجیه اقتصادی قابل قبولی نداریم. ورود به این صنعت سرمایه هنگفتی می‌خواهد، چرا که اگر سرمایه قابل قبولی نداشته باشیم باید کارهای سطح پایین انجام دهیم که این کار آینده مشخص و تضمین شده‌ای ندارد. اگر بخواهیم کاری انجام دهیم که در صنعت صاحب نام باشیم باید پول زیادی را هزینه کنیم. اگر کسی پول هنگفتی نداشته باشد باید دانش و یا فن‌آوری جدیدی را ورد کند و کاری منحصر به فرد ارائه کند تا بتواند در بازار ورود کند و یا بماند. از نظر من در حال حاضر نمی‌توان بدون پشتوانه مالی و دانش فنی نتیجه قابل قبولی را در صنف گرفت.
از نظر شما جایگاه ایران در این حوزه نسبت به سایر کشورها به چه صورت است؟
در سال ۱۹۹۲ نمایندگی درب های اتوماتیک فک ایتالیا را گرفتم و اولین درب اتوماتیک کنترل از راه دور را برای سفارت استرالیا وارد ایران کردم. دست کم ۱۵ بار به کمپانی فک ایتالیا نامه زدم، باید در آن زمان نامه به صورت دستی تایپ می شد و نامه یا باید پست می شد و یا تلفن گرام می شد. کمپانی فک اصلا در آن زمان نمی دانست ایران کجای نقشه است و پس از دو سال در نهایت به نامه ما پاسخ داد و در دبی با هم دیدار داشتیم و از این طریق نمایندگی گرفتیم. اما در حال حاضر ایران دست کم در این صنعت و صنف شناخته شده است و کمپانی‌های بزرگ دنیا ما را می شناسند و با صنعت ما آشنا هستند و حتی ما نمایندگی بهترین برندهای دنیا را در ایران داریم.
آینده صنف را چگونه پیش‌بینی می‌کنید؟
ما باید برای فرهنگ‌سازی کار گروهی تلاش فراوانی کنیم، در دنیا کار به صورت کارگروهی است و یده واحده به تنهایی جواب نمی‌دهد، در دنیا بزرگترین شرکت‌ها با یک‌دیگر یکی می‌شوند تا سهم بیشتری از بازار را به خود اختصاص دهند. ما هنوز برای کار گروهی آماده نیستیم. اگر این امکان بود که اتحادیه‌ها با هم به یک تعامل واقعی و تقسیم وظایف بر اساس حدود اختیاراتشان می‌رسیدند قطعا شرایط بهتری بر صنف حاکم می‌شد، شکاف میان اتحادیه‌ها میان اعضا نیز شکاف و اختلاف ایجاد می‌کند. همچنین به عقیده من افرادی که دلسوزانه برای صنف کار می‌کنند باید دست دیگران را نیز بگیرند تا بدنه سیستم تقویت شود.
حرف آخر…
کساینکه در این صنعت کار می کنند و به لطف خدا دارای کسب و کار پر رونق و درامد مناسبی هستند باید بدانند که زمانی پیشکسوتان ما خون دل خوردند و با سختی تمام این راه را هموار کردند. این کم لطفی است که یادمان برود کسانی تمام هست و نیست خود را بر سر این راه گذاشتند. اگر پیشکسوتان از ابتدا تاکنون متعهد، مسئول و معتقد به بازار کسب و کار سالم و حلال نبودند و نسبت به جان و مال و زندگی مردم بی‌تفاوت بودند هرگز این صنعت به این شکل پا نمی‌گرفت.

پیشنهاد برای مطالعه:

photo_2018-05-01_01-13-35

پشتکار و لطف خداوند عامل موفقیت من است

حسن جهانی، مدیر عامل شرکت ایمن حریم پاسارگاد و طراح و مجری سیستم‌های حفاظتی و …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *